18 Februari 05 - 22:21Arnhem, Centraal station, hedenavond
Zij was zwart en hij deed alsof. Hij droeg een veel te grote broek met zoveel stiksels, dat het vast van een heel dope merk was. Zij droeg iets strak zwarts. Zijn zonneklep stond schuin. Zij duwde een kinderwagen voort. Beiden waren ze nog geen 20.
Hij liep een beetje moeilijk. Ik dacht dat het bij zijn image hoorde. In een scheve hang slepend met een been, flowde hij zijn weg tussen zijn vriendin en de Smullers. Alles bij elkaar lag het er iets te dik bovenop; wannabe. Hij worstelde met zijn identiteitscrisis. Intussen was zij de moeder van zijn kind.
Toen ik nog eens beter keek, bleek zijn voet in dezelfde ongemakkelijke houding te staan als die van mijn oude buurjongetje.
Iets met spieren.
In ieder geval een handicap. Het hoorde dus niet bij zijn image, waarschijnlijk was het er zelfs eerder dan zijn image. Wellicht had hij zelfs geprobeerd een passend image te ontwikkelen bij zijn handicap. Hiphoptrui, stiekjes om z'n pijpen op te houden, zwarte vriendin.
Terwijl hij zich bukte om zijn portemonnee uit zijn broekzak te halen (baggy broeken komen met onvervalst diepe bags van broekzakken moet u weten) viel me nog iets op. Zijn blik was niet 'stoer'. Niet 'gettho'. Niet 'nigga'.
Zijn blik was vriendelijk.
Gelukkig zelfs.
Hij lachte. Hij was niet hard als de betonnen jungle he called home. Hij was knuffelbaar. Hij was een Ali B. hiphopper.
Hij rekende zijn petfles Coke af, en draaide zich om om zich opnieuw door de mensenmassa terug te flowen. In zijn stijl. In zijn leven. In zijn poging te zorgen voor zijn gezin. Met friet van de Smullers en nu nog een cola toe.
Maar noch zijn handicap, noch zijn ongetwijfeld onzekere persoonlijke situatie (ik voelde geen vastgoedmagnatisme bij zijn verschijning), weerhielden hem ervan te genieten van zijn leven. Om gelukkig te zijn. En om daarvoor uit te durven komen.
Hij was geen wannabe. Hij was zelf.
een reactiehij is!
Wat goed dat je dat opvalt !
ietjepietje - 19 02 05 - 21:05