29 Augustus 05 - 11:34Bunny in my head
Ik ben weer terug. Hallo. Fijn dat u er ook nog bent. De afgelopen twee weken heb ik wat ontdekkingstochten door de krochten van mijn hoofd gemaakt. Boel te vinden daar...
... en erg interessant allemaal. Het is de moeite best waard hoor om eens eens een paar dagen op zolder te zitten en je verbazen over de verzamelde onzinnigheden en lang vergeten schatten opnieuw te waarderen (al dan niet met behulp van een taxateur). En aangezien die zolder toch de basis van de rest van het lichaam en leven is (bij mij althans), kan het nooit kwaad om eens op verkenningstocht te gaan.
In het kader van een opgeruimde geest in een opgeruimd lichaam heb ik ook eens de bezem door mijn directe omgeving gehaald. Huisje opgeruimd, balkonnetje aangeveegd, en m'n website opgekuist (zie de nieuwe header). Bij het uitstoffen van mijn computer kwam ik een afbeelding tegen die ik een tijd geleden vond op deze website.
En op een of andere manier past het plaatje ook wel weer bij het moment. Laat ik er een beschouwing op los laten...
De afbeelding verbeeldt in een wat hol figuur. Hij heeft een wat grauwe gezichtsuitdrukking en kijkt nogal hol uit de ogen. Hij lijkt zichzelf niet echt te zijn. En ondanks zijn toch wat fleurige kleertjes, doet het geheel wat mistroostig aan. Het mannetje lijkt maar wat doelloos rond te sjokken zonder precies te weten waarheen het moet. Hij lijkt, zogezegd, slachtoffer van een controlerende macht en bewust van zijn gevangenschap.
Nu doet zich wat grappigs voor. In de evolutietheorie, waar ik me sinds enige tijd in heb verdiept, worden de lichamen van organismen ook gezien als 'slechts' de dragers van hun genen. Niet de lichamen vechten om te overleven (struggle for existence), maar hun genen! De lichamen zijn slechts de vehicels voor zelfzuchtige genen om te kunnen overleven (de zogenaamde survival of the fittest) en voortplanten. Wij zijn dus eigenlijk de Leopard tank van onze genetische wil. Dit is overigens geen wild idee dat aan mijn branie ontsproten is; Richard Dawkins (1989) schreef hier al uitgebreid en overtuigend over.
Terug naar de afbeelding: Ons mannetje lijkt slachtoffer te zijn geworden van dat besef van zijn lot: Hij heeft niks te willen en hij weet nu dus niet meer wat 'ie eigenlijk wil. Er is iets dat hem bestuurd en ook al zou hij soms anders willen, hij voelt zich zichzelf niet.
Maar, dat is hij ook niet. Verborgen in zijn tank zit een ander figuurtje. Het figuurtje wat eigenlijk de touwtjes in handen heeft. Dames en heren, dit is het roze konijn.
Nog een zijsprong; Konijnen staan natuurlijk bekend als zacht en fluffy, maar konijnen hebben ook een ontembaar libido. Dat er dus juist een konijn werkelijk aan de controls zit in het mannetje, is eigenlijk alleen maar een bevestiging van het evolutionaire idee van zelfzuchtige genen: overleven door voortplanting. (Overigens is het konijn ten onrechte roze gekleurd. De artiest misinterpreteerde de geaardheid van het konijn die in werkelijkheid metroseksueel is).
Maargoed, het konijn heeft moeite het mannetje nog te besturen. Hoewel het mannetje-lichaam het konijn jaren trouwe dienste heeft bewezen, beseft het konijn dat het wel eens tijd kan zijn voor een nieuwe strategie. Het konijn wikt en weegt en komt tot de conclusie dat het tijd wordt voor een coming out: hij zal uit zijn tank moeten kruipen en zich blootstellen aan de wrede buitenwereld. Niet langer kan hij zich dan verstoppen achter het geharde pantser van het mannetje. En met zijn roze kleur zal hij een makkelijke prooi zijn in de grauwe en betonnen buitenwereld.
Hij besluit toch dat het tijd is. Omdat hij geen idee heeft of het enige kans van slagen heeft, gaat hij maar volledig voor de bijl: trots op wie en wat hij werkelijk is (en nu dan eindelijk durft te zijn), zal hij zijn entree maken in de wereld. Hij opent de deksel van zijn holle mannetje en springt eruit. *klik!* (Kodak-moment). Als de grote verrassing uit de hoedhet hoofd, staat het konijn daar dan. Klein en weerloos. Een schijnbaar kansloze schutkleur. Maar wel 100% zichzelf.
Verbaasd stoppen passanten en kijken naar het tafereel. Het konijn lijkt te zeggen Taddaaaaa!. Of misschien ook wel Het is mij; het roze konijn!. Maarja, waarom zou het konijn dat willen zeggen...? Tenzij het konijn een coming out moment heeft. Het konijn is wel roze....
De mensen vinden het best een vreemd tafreeltje. Een roze konijn uit een mannetje. Het mannetje herkennen ze wel. Maar wat doet dat konijn daar nu weer in? Omdat het konijn begrijpt dat de mensen het konijn niet direct kunnen plaatsen, wuift hij bij wijze van witte vlag met een hartje. De tekening verbeeldt de cliffhanger, het konijn komt uit zijn schulp en maakt zich daarmee kwetsbaarder dan ooit. Maar meer dan ooit is hij nu zichzelf. En ook al kunnen konijnen niet praten, roept hij heel hard: "Kijk dan! Dit ben ik echt! En eigenlijk wil ik alleen maar liefde geven...".
En daar stond het roze konijn. In de geest van twee citaten die hij onlangs tegenkwam:
"There's only one happiness in life, to love and be loved" (George Sand)
en:
"We need other people to be truly ourselves" (Carl Jung)
Zo stond hij daar. In volle overtuiging. Opgelucht, maar weerloos zichzelf.
(Ohja:
Dawkins, R. (1989). The Selfish Gene. Oxford: Oxford University Press.
Evans, S.M. (2005). Bunny in my head. http://tragicmagichead.blogspot.com)
PS: Wat onverwachte blijdschapmomentjes die ik u niet wilde onthouden: hier, hier en hier.
drie reactiesLeuk dat je terug bent!!
Sandra - 31 08 05 - 18:57welcome back!
emma - 01 09 05 - 00:22ahhh, wat mooi!!,
hopelijk kan het konijntje zich staande houden
in de grote wereld !?
ietjepietje - 02 09 05 - 10:36