30 Juli 05 - 09:01Walking down the aisle of destiny (upd)
*zucht*
Veel te vroeg wakker. Half acht werd ik wakker en kon de slaap niet meer pakken. Het is nu kwart voor negen en de huishoudelijke klusjes zijn gedaan. Althans, ik vind het wel best zo. Wil vanochtend nog naar de kapper, maar de kappers slapen nog. Ik moet ook nog een cadeautje ruilen, maar de boekenwormpjes zijn nog in diepe rust.
Ik zou m'n computer eens kunnen opruimen... die heeft de laatste de grootste moeite om zich een weg te banen door mijn overvolle harde schijf. Geen zin in. Vervelend en saai werk.
Was het maar vanavond... ach, was het maar een week of wat verder! Dan zou vandaag voorbij zijn en zou ik er hopelijk met een glimlach terugdenken aan vandaag. Maar eerst komt vandaag. Dat hebben we nu eenmaal samen afgesproken. "Eerst vandaag, dan morgen"... Stomme kleuterklas. Volgens mij hebben ze me erin geluisd voordat ik doorhad dat de status quo misschien niet altijd even prettig was! Als ik niet had getekend, kon ik nu vast tijdreizen. Dan kon ik wel die weken vooruit. Of terug in de tijd. Naar maanden geleden, toen alles in ieder geval nog hoopvol leek. Of naar jááren geleden, toen ik gezegend met onwetendheid, dag in dag uit met Lego kon spelen.
Nu is het een kwestie van continu afwegen, maar vergeet vooral intussen niet te presteren! Mijn IOV heb ik ter beoordeling aangeboden aan mijn begeleider, dus ik zal enkele dagen niet veel om handen hebben. We lopen bijna een maand voor op onze projectopdracht en partner K. is momenteel in het buitenland, dus dat is ook niet heel zinvol om me op te gooien. Presteren is voldoende gedaan de afgelopen dagen. Breekt er blijkbaar weer tijd aan om af te wegen.
Zie daar best tegen op. Radicale maar noodzakelijke keuzes maken is me best goed af gegaan deze week... maar langzaamaan begint het wel flink uit te dunnen. Intussen gaan de dromen door... maar worden ze steeds ijler... Die zeepbel is nog maar dun, en zo kan het zomaar zijn dat er vanavond niet veel overblijft dan een werkmachine. En eerlijk, dat wil ik echt niet.
Negen uur.
Weer een kwartier dichterbij.
update 23.05:
Een lach en een traan.
Survived... for now.
Blij dat vandaag gebeurd is, dat het voorbij is, en toch had het soms bijna ook nog langer mogen duren. Maar het is goed zo. Ik ben er wijzer van geworden en kan er verder mee. Denk ik.
Het huis en alles is nu helemaal aan kant, dus heb morgen nu echt niks meer te doen. Maar met iets meer rust in m'n kop kan ik daar vrede mee hebben. Ik kan alles loslaten en gewoon domweg tv gaan kijken, wat hardlopen of een boek lezen.... boy it feels good to be able to just capture those moments and enjoy!
Ik ga maar eens met een goed boek mijn frisse bedje in.
geen reacties