16 December 05 - 13:31Walter van den Berg - De hondenkoning
Ik las al wel vaker vandenb.com. Ik lees sowieso al een hele tijd weblogs. Walter had een boek geschreven en ik was wel benieuwd. Een tijdje geleden kwam ik het boekje tegen op een grote boekenbeurs. Samen met 25 andere boeken kwam het mee naar huis. Het moest er maar eens van komen.
Eergisteren en gisteren heb ik het gelezen. Heel herkenbare en vertrouwde vandenb-stijl. Ik vond het mooi. Maar ook traag. Nu gaat het ook wel over een traag leven van een ook wat traag hoofdpersoon (die desondanks zegt best druk te zijn), maar het trage werkt aan de ene kant verslappend en aan de andere kant ook wel weer als heel herkenbaar. De hoofdpersoon is niet de meest populaire persoon en eigenlijk zien weinig mensen hem staan. Ik denk dat het boek daarom ook de essentie van het menszijn raakt; iedereen voelt zich wel eens nutteloos en verloren. Dit, gecombineerd met een treffend beschreven passie voor vrouwen (lees: expliciete onzedelijke gedachten en gedragingen der eenzaamheid) versus een tegelijkertijd overdonderende tederheid van liefde, maakt "De hondenkoning" best een vernieuwend en jong boek. De schoonheid van de schrijfstijl van Walter zit hem wat mij betreft in het subtiel scheppen van sfeer door een haast aandoenlijk oog voor detail.
Alleen het einde... dat vond ik persoonlijk wat anti-climaxisch aandoen.
Een van de meest treffende (en herkenbare) passages uit het boek vond ik het volgende, waarin hoofdpersoon Eug aandoenlijk overmoedig al zijn hoop verliest in Helen, een meisje wat hij tegengekomen was op een feestje en dat had gezegd dat ze misschien met oudejaar wel samen wat konden gaan doen:
Ik logde uit en laadde mijn telefoon op. Ik zou Helen gaan bellen, en ik bedacht de volgende scenario's:
1. Ik zou Helen bellen en ze zou het leuk vinden me te horen en ze zou een plaats en een tijd noemen voor oudejaarsavond.
2. Ik zou haar bellen en ze zou het leuk vinden met te horen en ze zou een plaats en een tijd noemen voor oudejaarsavond en daarna zou ze zeggen: zullen we meteen maar iets afspreken?
3. Ik zou haar bellen en ze zou het leuk vinden met te horen en ze zou een plaats en een tijd noemen voor oudejaarsavond en daarna zou ze zeggen: zullen we meteen maar iets afspreken en we zouden elkaar ontmoeten in een café en de hele avond gezellig wat drinken en ons verheugen op oudejaarsavond.
4. Ik zou haar bellen en ze zou het leuk vinden met te horen en ze zou een plaats en een tijd noemen voor oudejaarsavond en daarna zou ze zeggen: zullen we meteen maar iets afspreken en ik zou naar haar huis gaan en we zouden op de bank zitten en daarna gaan zoenen en daarna seks hebben.
2. Ik zou haar bellen en ze zou zeggen: kom nu naar me toe want ik wil je en ik zou naar toe gaan en ze zou de deur opendoen en ze zou naakt zijn.Ik belde. Ik haalde diep adem en ik belde.
Dit is de voicemail van Helen. Spreek maar wat leuks in.
'Hoi Helen,' zei ik. 'Alles goed? Zullen we nog iets afspreken voor oud en nieuw?' Ik bedacht of ik verder nog iets wilde zeggen, maar voorlopig was dit wel genoeg. 'Tot snel,'zei ik.
Ik hing op en ik was redelijk trots op mezelf. Ik had het goed gedaan, vond ik.
Mooi herkenbaar. Jammer van het einde en het plot had zich ook wel iets verder mogen ontwikkelen, met nog wat meer teleurstellingen en drama. Maarja, dan zou het weer een te doorsnee boek worden.
Al met al: (*)(*)(*)(half*)(no*)
Boeken - een reactie - § ¶
Toen legde ze ahar arm om me heen, Sofie, omdat ze tot het soort mensen behoorde dat iemand al slapend omhelsde. Ik wou hem van me afschudden maar deed het niet, omdat ik tot de andere soort behoorde, die al lang geen arm meer om zich heen had gevoeld.
Zojuist weer eens een boek uitgelezen. Ik merk altijd dat ik in de eerste 20% vrij langzaam op gang kom (ook al vind ik het een amusant boek) en dan langzaamaan tempo door het boek begin te maken. Zo ook met Fantoompijn. Arnon Grunberg schrijft met een bijzonder gevoel voor (tot op zekere hoogte absurde) humor en uitdrukkingsvermogen. De eerste pagina's van het verhaal pakten me juist die schrijfstijl en detail voor soms schijnbaar nutteloze maar bijzonder vermakelijke zijstapjes. Desondanks blijft zijn schrijfstijl bijzonder vlot. Echter boeide het plot me steeds minder en minder. Zeker wanneer de drie (vier? vijf?) door elkaar lopende geschiedenissen van de hoofdpersoon per bladzij een keer of wat wisselen. Daarnaast wordt niet duidelijk wanneer, of en wat er nog zal gaan gebeuren met of in het leven van de hoofdpersoon.
